اولين کارخانه بزرگ برق در خاورميانه توسط يک کمپاني انگليسي در شهرستان مسجدسليمان با توليد 350 کيلووات تامين گرديد ولي نياز روزافزون به برق باعث شد که دو مولد بخار بکار اندازند و توليد برق را به 1500 کيلووات برسانند و در دسامبر 1926 دو توربين بخار ديگر نصب شد و توليد برق آن به 6700 کيلووات رسيد و سوخت آن از گازهاي طبيعي منطقه مسجدسليمان تامين مي‏گرديد. بعلت افزايش مصرف برق در سال 1950 ميلادي شرکت سهامي اکتشاف و توليد نفت ايران دو دستگاه توربين گازي (براون سرباوري) که ظرفيت توليد برابر 4000 کيلووات برق بوده که بعد از 1954 مورد بهره‏برداري قرار گرفت که فقط ادارات و منازل شرکت نفت از برق استفاده مي‏کردند و بقيه ساکنين شهر شبها را با چراغ نفت، شمع و غيره تا روز بسر مي‏بردند.
اهالي شهرستان مسجدسليمان توسط فردي يک کارخانه برق خصوصي با توليد روزانه 200 کيلووات روبروي شهرباني سابق و جنب کارخانه يخ‏سازي ايجاد کردند و تا سال 1345 کل اماکن شهري داراي برق بودند و 78 کيلووات برق هم از کارخانه تمبي توسط شرکت نفت به شهر داده شد.
بعداً با انتقال نيروي برق از سد دز (از سال 1342 تا 1345 سازمان آب و برق خوزستان شروع به پايه کوبي جهت توزيع برق نمود) در نتيجه صبح روز پنجشنبه مورخ 25 اسفند 1345 نيروي برق سد دز طي مراسمي با شکوه توسط مهندس نيل‏چيان رئيس توليد و انتقال برق به شبکه برق سازمان آب و برق خوزستان وصل گرديد.